สารบัญ

ก	ก	ก	ก
เกี่ยว	กับ	ก.	ไก่

● ความเป็นมา
เว็บนี้ถือกำเนิดขึ้นเพราะ อาจารย์ให้ทำในวิชาคอมฯ เก็บคะแนน การหวงแหนภาษาไทย ซึ่งเป็นมรดกของชาติ และอยากให้รุ่นน้องๆ หรือบุคคลที่สนใจ ไำด้ศึกษา ค้นคว้าความรู้ ได้ใช้ภาษาไทยอย่างถูกต้องตามหลักตามแผน (จริงๆนะ)

● ทำไมถึงชื่อ ก.ไก่
เกิดจากความสิ้นคิดที่ไม่รู้ว่าจะตั้งชื่ออะไรดีให้คนจำง่ายๆ เลยนึกถึงตารางพยัญชนะไทย แล้วไอเดียก็ปิ๊งเข้ามาทันใด แต่พอค้นข้อมูลไปๆมาๆเลยพบว่าประวัติของเจ้า "ไก่" นี่มันไม่ใช่ของธรรมดาๆเลย

+ ความเป็นมา
ความผูกพันระหว่างคนไทยกับ ไก่ มีมานานจนไม่อาจประมาณเวลาได้ ในสมัยอดีตตามชนบทแทบทุกหมู่บ้านนิยมเลี้ยง ไก่ ไว้สำหรับเป็นสัตว์เลี้ยงประจำบ้าน เพื่อไว้ดูเล่น เป็นอาหารหลักและอาหารเสริม หรือเลี้ยงไว้เพื่อใช้ในการชนแข่งขัน ไก่ จึงมีความเกี่ยวพันกับสภาพแวดล้อมและความเป็นอยู่ของสังคมไทยนานับประการ อาทิ

● เป็นพยัญชนะตัวแรกของอักษรไทย
● ไก่ เป็นสัตว์เสี่ยงทายและเซ่นไหว้บูชาเทวดาอารักษ์
● ไก่ เป็นตัวเอกในนิทานหรือบทขับร้องสำหรับเด็ก 

ในวรรณคดีไทยหลายๆ เรื่อง เช่น ลิลิตพระลอ ตอน พระลอตามไก่ 

“ …ปู่เลือกไก่ตัวงาม ทรงทรามวัยทรามแรง สร้อยแสงแดงพพราย
ขนเขียวลายยยับ ปีกสลับเบญจรงค์ เลื่อมลายรงค์หงสบาท… ” 

หรือเสภาเรื่อง ขุนช้างขุนแผน ตอนกำเนิดพลายงาม 

“ ทั้งนกยูงฝูงหงส์มันลงเกลื่อน
จับไก่เถื่อนมาเลี้ยงฟังเสียงขัน
พูดให้เพลินเดินพลางกลางอรัญ
แกล้งให้หมั่นดูแลฝูงแกกา ฯลฯ ”

+ ไก่ กับภาษาไทย
ก ไก่ เป็นพยัญชนะตัวแรกของไทย ที่เชื่อกันว่าดัดแปลงมาจากอักษรของอินเดีย ในอดีตพยัญชนะตัวนี้ยังไม่มีชื่อเรียก มีแต่เพียงรูปอักษร จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2442 สมเด็จฯกรมพระยาดำรงราชานุภาพได้นิพนธ์แบบเรียนเร็วขึ้น เพื่อให้เด็กสามารถจดจำการอ่านได้ง่ายและเร็วขึ้นกว่าแต่ก่อน โดยเลือกคำที่เด็กเห็นและคุ้นเคยเสมอๆ จึงเป็นที่มาของแบบเรียน ก ไก่ ข ไข่ ฯลฯ 

ไก่ เป็นสัตว์ที่รวมอยู่ในกลุ่มปีนักษัตรไทย คือ ปีระกา และไก่ ยังเป็นสัญลักษณ์ประจำจังหวัดลำปาง “ เมืองไก่ขาว ” ด้วย ไก่ นับว่าเป็นสัตว์ที่ใกล้ชิดกับวิถีชีวิตของคนไทยมากเช่นเดียวกับ สุนัข และแมว นอกจากจะเลี้ยง ไก่ ไว้ในบ้านแล้ว ตามบริเวณวัดวาอารามมักจะเลี้ยง ไก่แจ้ หรือ ไก่ฟ้า 
ไว้เพื่อประดับในวัด จนอาจจะเป็นที่มาของสำนวนเปรียบเทียบที่ได้ยินกันเสมอว่า “ สมภารต้องไม่กินไก่วัด ”

กิริยาอาการ และคุณลักษณะของ ไก่ ถูกมาใช้เปรียบเทียบหรือเปรียบเปรยเป็นสุภาษิตและคำพังเพยในภาษาไทยมากมาย อาทิ

ไก่กินข้าวเปลือก : ธรรมชาติของไก่ชอบกินข้าวเปลือก อุปมาว่าก่ยังกินข้าวเปลือกฉันใด คนก็ยังชอบกิน สินบนอยู่ฉันนั้น

ไก่แก่แม่ปลาช่อน : หญิงมีอายุที่มีมารยาและเล่ห์เหลี่ยมมาก หรือมีกิริยาจัดจ้าน

ไก่ขึ้นรัง : เวลาพลบค่ำ

ไก่เขี่ย : เขียนหวัดยุ่งจนเกือบอ่านไม่ออก

ไก่งามเพราะขน คนงามเพราะแต่ง : ไก่งามตามธรรมชาติ คนแต่งเพิ่มเติม

ไก่นา : โง่

ไก่ได้พลอย : ผู้ที่ไม่รู้จักคุณค่า หรือราคาของที่พบ

ไก่บินไม่ตก : บ้านเรือนหนาแน่น

ไก่รองบ่อน : เป็นตัวสำรอง

ไก่เห็นตีนงู งูเห็นนมไก่ : รู้ความลับของกันและกัน รู้เท่าทัน

ฯลฯ